Jaargang 3,

Nummer 10

‘Als ik rugbypalen zie

weet ik dat er beschaving

in de buurt is. Al is het maar een dun laagje.’

Twee-duizend-drie-en-twintig wordt het mooiste rugbyjaar in de geschiedenis van onze sport. Niet alleen vieren we dat RUS, Rugbyende Utrechtse Studenten, een eigenwijs jongetje tweehonderd jaar geleden de bal opgericht 1985

oppakte tijdens een spelletje ‘voetbal’ en die vervolgens achter de doellijn neerlegde, althans zo gaat het verhaal, Come rugby friends around, for us we’ll sing a song maar zitten we ook midden in één van de meest spannende Our voices bring out loud, cause RUS will sing along en onvoorspelbare 6 Nations en dan moet het WK nog komen in September. Kortom, we worden verwend.

Utrecht is the place to be, and beer is what we like to see.

Toch is niet alles rozengeur en maneschijn. De The ruck, the maul we get the ball, and Sylke trains us all.

participatiesport maakt een moeilijk periode mee. We The spirit of the team is right, that’s how we like to try.

begonnen het seizoen met elf teams minder in de And even if we have to fight, we win and you know why?

Herencompetitie en ondertussen zijn er nog tien teams teruggetrokken of geclusterd. Steeds meer wedstrijden Three-quarters are so very

worden uitgesteld naar een andere datum wanneer een hoger fast, our forewards they

team vrij is en kan aanvullen of gaat helemaal niet door.

will always last.

Zelfs in de Tweede Klasse komen teams incompleet bij The game is won, get

wedstrijden aan. En als in de Ereklasse bij de dames de dressed, to the bar, we’ll

finalisten van vorig seizoen nu clusteren (het ene team was sing another song.

al een cluster) dan weet je zeker dat er iets mis is. Daar kan alle propaganda rond de Ereklasse en Oranje niets aan Sing me, sing me a chanson

veranderen.

Sing me, sing me a sweet

Rugby Nederland moet ervoor waken dat het aantal spelers love song

onder de Eerste Klasse niet verder afkalft. Dat zijn namelijk Kiss me, kiss me, kiss me

de spelers die later clubbestuurders, jeugdcoaches, please

barmannen (of vrouwen) of andere vrijwilligers bij de clubs Honey you’re wonderful to me

zijn en degenen die de wedstrijden überhaupt laten doorgaan Lalalalalalalala

namelijk de scheidsrechters. Want hoeveel voormalig Hey hello we are the RUSsian Ladies!

Ereklassespelers zien we als scheidsrechter op het veld?

Hey hello we have a sexy scrum/line Hoeveel worden er na hun actieve carrière vrijwilliger bij Come on girls,

hun club, als ze die al hebben? De breedtesport betaalt het we’re gonna hook/dummy all night meeste aan de Bond, maar krijgt daar het minste voor terug, You’re gomma feel yeah, feel alright.

dat geeft te denken.

Lalalalalalalala

Veel leesplezier

-------------------------------------------------------------------------

Hey!

Bier, Bloed & Modder wordt gemaakt door Redaktiekollektief ‘The Odd

Melodie: Luv – You’re the greatest lover. Het werd

-Balls’: Big Whopper,

geschreven door Hans van Hemert en Piet Souer, onder de Doedelzak, Goof, Hopeloos of Laveloos, Jan-Julius pseudoniemen Janschen & Janschens, en geproduceerd door Bokkepoot , Kap’tein Aardbei, Paper Cut en Sjaanèdt.

Van Hemert. Het werd een nummer 1 hit in o.a. Nederland, Medewerkers aan dit nummer: Robert, Luuk d’Ancona, België, Duitsland en Spanje (vertaald als ‘Tu Eres Mi Mejor Hein Brat, Fransjan de Brouwer, Sander Daems, Charlie en Amante’) in de zomer van 1978. Maar ook Zuid-Afrika (15), Wilco Dekker, Gareth Gilbert, Nick de Haan, H.P. van Frankrijk (19) en Finland (26) kende hitnoteringen. In Heusden, Anna Honigh, Robert Plaizier en Cherie Silvera.

Duitsland werd het liedje ook gebruikt als soundtrack in o.a.

Tekening voorkant: Lucas Snel een uitzending van Derrick en tijdens de aftiteling van een

‘Tiroler’ film. Luv was natuurlijk de groep van José Hoebee, Op onze Facebookpagina vind je alle foto’s uit dit nummer, groter en de meeste in kleur: Marga Scheide en Patty Brard die bekend werden door hun https://www.facebook.com/The-Odd-Balls optredens in het legendarische TV-programma Waldolala met Sjef van Oekel, REEDS! De dames werden altijd van Redactieadres: BBMfanzine@gmail.com onder gefilmd zodat hun in spannende netkousen gestoken Website: www.bierbloedenmodder.nl benen nog langer leken.

Postadres: P/a Bernhardstraat 46, 3248 AD Melissant Abonnement vanaf € 1

Tekst: De tekst werd geschreven door Babette Broers, één 2,- voor vier nummers.

van de oprichters van RUS in 1985. In het refrein zingen de Kijk op onze website, ook voor staffelabonnementen.

Abonnement buitenland € 17

voorwaartsen ‘scrum’ en de driekwarters ‘line’ en bij

,50 voor vier nummers.

Lalalalala draait iedereen een rondje met armen in de lucht.

RUGGER OP EENZAME HOOGTE

“In totaal sta ik zeven minuten op de top van de wereld.

Overal om me heen zie ik de bolling van de aarde aan de horizon. Het is magistraal. Ik besef me dat ik hier niet te lang moet blijven. Ik heb nog een lange weg terug te gaan.

Ik heb nog negen uur aan zuurstof in mijn flessen.” (1)

Op 23 mei 2019

SECOND SIGHT

staat de 49-jarige

Wilco Dekker,

Op 11 november 2017 loopt een man met een scrumcap en voormalig speler

een speciale sportbril op, tijdens de 62e minuut het veld in van RC ’t Gooi,

als wissel voor Carlo Canna. Italië speelt tegen Fiji. Een op de top van de

Ierse man in een azuurblauw Italië-shirt, met een opvallende Mount Everest.

sportbril. Niemand minder dan Ian Mckinley pakt zijn eerste Een ongekende

internationale minuten op het rugbyveld sinds zijn ongeluk.

prestatie, zelfs

Italië wint de wedstrijd 19 tegen 10 en McKinley scoort de voor iemand die

laatste punten van de wedstrijd met een kick op goal. De Ier altijd al gedreven

in het blauwe shirt is een vrij bekend gezicht in de was, ook als

rugbywereld, een wereld die hij zelf door zijn speciale speler bij de club

sportbril heen ziet. De bril die hem weer toeliet terug het uit Naarden. Hoe kwam Wilco tot dit stukje bravoure en hoe veld op te komen na een ongeluk op zijn 21e.

heeft rugby hem daarbij geholpen? Wilco wordt op 15 juli McKinley had een rode loper

1969 geboren in Naarden en is al snel in alles geïnteresseerd voor zich, hij speelde bij het

wat uit elkaar en ook weer in elkaar kan: batterijen, fietsen, U20-team van Leinster, zou

huize Dekker is één grote werkplaats. Via de Havo, MTS en uitkomen voor het U20-team

HTS studeert hij voor engineer in de telematica waar van Ierland zelf: alles leek

analogie en digitale wereld bij elkaar komen. Na zijn studie volledig voor de boeg te gaan.

vertrekt hij voor 9 maanden naar Amerika. Hij werkt voor Tot hij in 2010 zijn linkeroog

een bedrijf in audio- en videoapparatuur in Malibu, wat verloor toen hij onderin een

prima van pas komt bij een andere hobby, surfen. Na een ruck terecht kwam tijdens een

half jaar gaat hij door Amerika reizen en komt o.a. op het wedstrijd. Wat volgde was een

surfparadijs Maui. Zijn passie voor reizen en ontdekken is lang verblijf in het ziekenhuis

hier ontstaan.

en verschillende operaties.

RUGBY AAN HET EIND VAN DE STRAAT EN TOCH

Coaches en veel verschillende

ZO VER WEG

spelers komen om steun te

betuigen voor de speler uit

Sportief was Wilco altijd al. Vanaf zijn zesde jaar gaat hij Dublin die kort na de operaties op 21-jarige leeftijd zijn voetballen. Als hij op zijn achttiende naar de senioren moet, pensioen van (inter)nationaal rugby moet aankondigen.

was het ineens niet zo leuk meer. Karate wordt zijn nieuwe Echter stroomt het bloed altijd daar waar het niet gaan kan: uitlaatklep en hij heeft al snel de bruine band en neemt zelfs McKinley zijn obsessie om terug op het veld te komen bleef deel aan internationale wedstrijden. Naar eigen zeggen was compulsief aanwezig. Toen hij besloot te verhuizen naar hij zeker niet de allerbeste, maar begin jaren ’90 wordt hij Italië om zich bezig te houden met het coachen van het wel Nederlands Studenten Kampioen. Hij is altijd wel te jeugdteam van Leonorso Udine begon het weer te jeuken.

porren voor een sportieve uitdaging en zo sluit hij zich soms Toen McKinley in 2014 uitkwam een Derde Divisie-aan bij schaats- of wielrenclubjes en fietst bijvoorbeeld ook wedstrijd bij Leonorso Udine scoorde hij direct 28 punten.

het ‘Rondje IJsselmeer’, 385 kilometer, ’s ochtends zes uur Tijdens deze wedstrijd droeg McKinley de speciaal weg en ’s avonds zeven uur terug.

gemaakte sportbril die hem toeliet het veld weer te betreden.

Hierna kreeg McKinley een contract bij Viadana, Zebre en Als hij terugkomt uit Amerika trekt hij zijn voetbalschoenen Benetton. Na drie jaar in Italië spelen mocht McKinley zich weer aan, maar de sfeer op en rond het veld staat hem totaal aansluiten bij het Italiaanse nationaal team. In 2017 besloot niet aan. Ondertussen is zijn jongere broer Charlie bij RC ’t Conor O’Shea hem tijdens een Autumn International Gooi begonnen nadat hij in de marine met rugby heeft tegenover Fiji het zijn kans te geven.

kennisgemaakt. Hij weet Wilco een jaar later over te halen Second Sight schildert een ontzettend openhartig verhaal.

om ook mee te doen. Het is nu 1999 en Wilco is ondertussen McKinley neemt ons mee van zijn diepste punt onderin de achtentwintig. “Voor Charlie begon wisten we wel dat er ruck tot aan zijn ongelooflijke terugkeer op het veld.

rugby op hetzelfde sportpark was waar wij voetbalden, we McKinley vertelt hoe hij zichzelf na zijn ontzettend jeugdige hoorden hun gezang en de verhalen over de overvloedig pensioen toch weer het veld op heeft weten te krabbelen en vloeiende drank waren wijdverspreid. ’t Gooi was nog echt hoe het coachen van jeugd hem de motivatie gaf om ook zelf een amateurclub. Toen ik begon, speelden we op de zondag weer te gaan spelen.

en op zaterdag zopen we ons nog laveloos in de kroeg. Soms Second Sight is een verhaal over koppigheid, motivatie en stond je op zondag nog met je vinger in je keel langs de kant vooral wilskracht.

voor er werd afgetrapt.” Daar zal echter snel verandering in Kap’tein Aardbei

komen.

De club uit Naarden bestaat sinds 1933 en buiten een situatie en als een duveltje uit een doosje, hup, try tegen. Hij kampioenschap in 1952, toen er nog maar een tiental was net als Peerke, zo vlug als water en zo glad als een aal.

verenigingen speelden is ze geen hoogvlieger, in (Onze Peerke, zo’n typische Vets speler, altijd een koltruitje tegenstelling tot bijvoorbeeld naaste buur de Hilversumse aan onder zijn shirt en zijn warming up voor de wedstrijd RC. Er werd een Belgische coach aangetrokken, er kwamen was een sigaretje).

drie Zuid-Afrikanen spelen en het niveau schoot omhoog waardoor ’t Gooi promoveerde naar de Ereklasse. Maar nog Wel nondeju, hoe kan dat! The Vets werden wakker. No waren de ambities niet vervuld. Wilco ontwikkelt zich al more mister nice guy. We gingen met het mes tussen de snel tot een rappe fullback die ondanks zijn slanke postuur tanden spelen. Het ging er serieus hard aan toe. Bij de opvalt door zijn bikkelharde instelling. Nick de Haan, tegenstander verloor er bijna iemand een hand bij een captain van ’t Gooi: “Bij een uitwedstrijd in Roosendaal was poging om de bal op te pakken, iets waar Frans Peels met de plastic paal van een hoekvlag afgebroken. Wilco gleed bij maatje 43 een stokje, of eigenlijk een schoen, voor stak.

het scoren van een try over de afgebroken stomp en had een Onze Voorwaartsen wisten na hard werken de bal te winnen, hap uit zijn knie, maar hij speelde gewoon door.” Of volgens deze gaat de lijn in, een dummie pass, een side step, een zijn trainer Gareth Gilbert: “Mensen vergisten zich vaak in sprint en een snoekduik richting de linkerhoekvlag want hun Wilco, maar zijn energie en motivatie waren geweldig hij full-back kwam er al aan. TRY VOOR THE VETS. Stand in try’s

had the heart of a lion.” Wilco is eigenlijk net te oud voor

: 1-1. Zo, die ouwe mannen gaan niet met ons lachen.

een basisplek in het Eerste Team, maar valt geregeld in. In Of toch wel! Na 25 minuten kwamen the Vets het veld het tweede is hij één van de smaakmakers niet alleen in, afgedropen, verloren met 3 tegen 1 try, van een stelletje maar ook buiten het veld. Zijn broer Charlie: “Wilco zong oude mannen. Maar wat schetste onze verbazing, onze altijd als eerste de

(altijd fanatieke) trainer staat te juichen en heeft al twee clubliederen mee en hielp

kannen bier voor ons bij zich. Hij was helemaal over the graag bij een feestje op de

moon zoals ze dat in Engeland zeggen. We probeerden hem club. Een voorbeeld is de

duidelijk te maken dat we toch echt verloren hadden. “I legendarische Judgement

know”, zei Bill en hij bleef lachen en vrolijk. Toen hij de Day. Wij namen de rol van

verbaasde blik in onze ogen zag legde hij uit waarom hij zo verdediger respectievelijk

blij was. Wat bleek, we hadden tegen een all-stars team van aanklager op ons bij een

Engelse oud-internationals gespeeld en The Vets was het rechtbanksessie waar de

enige team dat een try tegen hun hadden gescoord en maar 3

pikantste details van tien

try’s om de oren hadden gehad. Iets wat niemand op het hele ruggers aan bod kwamen.

toernooi gelukt was en daar liepen toch niet de minste teams Geheel opgeleukt met een

rond. Ineens werden een aantal zaken duidelijk en viel het vrouwelijke rechter in

dubbeltje bij de spelers van The Vets. “Een paar van die bijpassende kledij. Dat was een mooi feestje.” Maar er spelers kwamen me ook al zo bekend voor!” was één van de wordt ook serieus gespeelt en in 2009 haalt het Eerste Team kreten die je toen hoorde. Onze schaamte van de verloren de finale in Amsterdam (winst 24-19 op kampioen Dukes).

partij maakte toen toch wel plaats voor een gevoel van trots, Het Tweede Team, met Wilco, speelt net daarvoor de dat The Vets die oud internationals toch mooi partij hebben bekerfinale, die ook gewonnen wordt, dus is het dubbel feest weten te geven. Bill raakte er die dag in ieder geval niet over in Amsterdam en daarna natuurlijk in Naarden. In tien jaar uitgesproken.

tijd is de droom uitgekomen, Wilco krijgt er nog kippenvel van.

Frans-Jan de Brouwer

Oud-speler RC The Vets, Valkenswaard ARTSEN ZONDER GRENZEN

In 2011 is Wilco toe aan iets nieuws, vooral in zijn werk. Hij werkt dan al vier jaar voor zichzelf, maar vooral ‘het gedoe’

eromheen van een eigen zaak is niets voor hem. Zijn BASSETS EN BULLDOGS NIET WELKOM?

toenmalige vriendin is opgeleid tot tropenarts en heeft altijd gezegd dat ze nog een keer in Afrika wil werken. Als zich RFC Haarlem heeft sinds drie jaar een nieuw clubhuis en dan de kans voordoet om aan een vaccinatiecampagne mee zelfs een echte tribune. In de oude keet mocht echter niet zo te werken besluit Wilco met haar mee te gaan naar de heel veel. Zo lezen we in clubblad Bulletin van Maart 1994

Democratische Republiek Congo (DRC). De eerste drie het volgende;

maanden delen ze vaccinaties uit tegen mazelen in

* Er worden weer fietsen gesignaleerd Lubumbashi. Wilco werkt in de logistiek en vindt het in het clubhuis. Da’s niet de

geweldig. Omdat het zo goed gaat wordt hun een missie bedoeling. Het clubhuis is geen

aangeboden in Goma, in het noordoosten aan de grens met fietsenstalling.

Rwanda. Ze twijfelen, want het is een erg gevaarlijke regio,

* Er is sinds kort weer een leren maar ook daar is hulp nodig. Het betreft een ziekenhuis-bankstel geplaatst in het clubhuis.

missie waarbij Wilco onder andere verantwoordelijk is voor Gewoon een verzoek. Probeer de

de communicatie, vervoer, techniek, verbindingen enz. Een honden er zo veel mogelijk van af te van zijn collega’s daar is Cherie Silvera die later bekend zal houden!

worden als documentairemaker en regisseuse onder andere

‘DE OUDE MANNEN’

van de serie Deadliest Catch op Discovery Channel over de krabbenvissers in Alaska. Cherie: “Wilco is niet alleen

superhandig, maar ook enorm vrijgevig. Ondanks dat we het The Vets hadden net hun 1e lustrum gevierd toen ik lid van de heel druk hadden vond hij tijd om een gym aan te leggen en rugbyclub werd. We hadden in die tijd genoeg spelers om later een tuin inclusief speeltoestellen, zenplek en een twee herenteams op het veld te krijgen, al was dat altijd wel picknickterrein midden in een oorlogsgebied.” Na Goma krap aan met het Tweede Team, zeker omdat we vaak spelers vertrekken ze naar de Centraal Afrikaanse Republiek, een van aan het Eerste moesten afstaan, want die speelde in de de armste landen ter wereld. Het land werd in de jaren ’70 en toenmalige ‘promotieklasse’. Dit was de één na hoogste klasse

’80 getiranniseerd door ‘Keizer’ Jean-Bédel Bokassa wiens in Nederland. Het Tweede was dus een soort van opleidings-kroning een kwart van het bruto nationaal product van zijn

/reserveteam. Het Tweede Team speelde niet onverdienstelijk

‘keizerrijk’ in Midden-Afrika kostte. Bokassa, een voormalig maar omdat we toch iedere keer met een wisselende soldaat uit het Franse Vreemdelingenlegioen, werd later van samenstelling op het veld stonden, konden we niet altijd onze kannibalisme beschuldigd en middels een door Frankrijk stempel drukken op de wedstrijd (dit in tegenstelling tot de 3e ondersteunde coup afgezet. Wilco: “Het was daar extreem helft, daar waren we onverslaanbaar met liedjes en spelletjes, warm, 45 graden overdag en ’s nachts 30. Om in slaap te vooral tijdens de uitwedstrijden). De spelers waren fanatiek, vallen moest ik een natte handdoek over mezelf heen leggen dit zag je dan ook terug in de grote opkomst tijdens de die door de wind van de ventilator dan koud aanvoelde en dan trainingen, de wedstrijden, maar ook door de vele toernooien hopen dat hij niet al opgedroogd was voor ik in slaap was die we bezochten. En één van die toernooien wil ik er graag gevallen.” Terwijl ze daar zitten vindt op 24 maart 2013 een even uitlichten omdat het, zeker voor mij, een gedenkwaardige staatsgreep plaats en wordt het bijzonder onrustig in de regio.

dag was.

Ze worden tot twee keer toe overvallen. “Het enige wat je kan doen is ze alles

Het was een toernooi op een Engelse legerbasis in Duitsland, geven wat ze willen,

waarschijnlijk ‘Bruggen’ of ‘Wildenrath’ en ergens eind jaren geld, spullen, eten,

80 van de vorige eeuw. (Dit voor de jeugd onder ons). We onze levens zijn

hadden in die tijd ook al wat Engelse spelers van de tenslotte meer waard

legerplaatsen uit Duitsland. Jim Mcbride bijvoorbeeld, waar voor de bevolking.”

overigens nog steeds veel contact mee is. Bill Farmer (onlangs Als het tenslotte te

overleden) kwam een keer met Jim mee om naar een wedstrijd gevaarlijk blijft

van The Vets te kijken. Hij zag direct potentie in het team en worden ze

wilde graag onze trainer-coach worden. Naast de normale geëvacueerd naar

competitieverplichtingen waren we ook nog ingeschreven voor Kameroen. Het is

een toernooi op een legerbasis in Duitsland, waar we voor Wilco een enorm leerzame ervaring: “Het leven is natuurlijk maar al te graag wilden spelen. Tegen Engelse primitief en niet zo veilig als in Nederland. Geen stromend of rugbyteams spelen is toch altijd mooi.

warm water, een gat in de grond voor het toilet, een Gaandeweg

avondklok, een schuilkelder, een compound met muren en in het

prikkeldraad, slangen/spinnen/schorpioenen, alleen je eigen toernooi

slaapplek. Door al deze omstandigheden ontstaat er een wist Bill ons

intense vriendschap, een andere kijk op veel dingen en krijg je te vertellen

veel waardering voor kleine dingen die in overvloed aanwezig dat er een

zijn in Nederland. Wat me vooral opviel is dat de mensen hier sterke

met heel weinig toch heel gelukkig zijn.”

tegenstander

aan zat te

KLIMMEN, DE NIEUWE UITDAGING

komen en

dat we dus

Terug in Nederland kan hij niet aarden. Maar destijds in 2001, de met de

tijdens een trektocht in Afrika is een zaadje gepland als hij volle focus aan de wedstrijd moesten beginnen. Zo gezegd, zo besluit de hoogste berg van Afrika, de Kilimanjaro bijna 6000

gedaan. We stonden als eerste op het veld om vervolgens de meter hoog te beklimmen. Ondanks nauwelijks voorbereiding tegenstanders aan te zien komen lopen. Onze mond viel open; lukt dat en een nieuwe uitdaging gloort aan de horizon, de Bill had ons in de maling genomen. Daar kwamen een stelletje beklimming van de Aconcagua in Zuid-Amerika, maar liefst

‘oude kerels’ aangestrompeld. Vergeet niet, wij waren zelf 7000 meter hoog. Echter, daar is zoveel meer voorbereiding zo’n dikke 30 jaar jonger destijds, wat ons nu die ‘oude kerels’

voor nodig dat Wilco besluit dat nog even in de wacht te maakt. Het fluitsignaal klonk en we begonnen aan de wedstrijd zetten.

van 25 minuten. In die tijd speelde we nog ‘voorwaartsen’

Na de tijd bij Artsen zonder Grenzen is in 2014 de tijd rijp het rugby en het team leunde dan ook erg op deze voorwaartsen; professioneel aan te pakken. Via de organisatie Mountain er werden toen nog veel rucks en mauls gespeeld. Onze Network doet hij ervaring op met stijgijzers, karabijnen, voorwaartsen, zeker niet de kleinsten, begonnen wat rustiger touwlopen enz kortom het serieuze klimmen voor hij de Mont dan anders, vanwege die oude mannen. Wat er precies Blanc beklimt. Hij valt op bij de organisatie en mag gebeurde is niet helemaal duidelijk maar bij de tegenstander vervolgens mee naar de Elbrus, de hoogste berg van Europa stond een scrumhalf, van het type Peerke van Oeffelen (ons met 5642 meter gelegen in Georgië. Nadat hij vervolgens zijn ook al enige tijd geleden ontvallen), die toverde de bal uit de droom verwezenlijkt in 2017, met de beklimming van de

FEUILLETON RC DE BØK ERIN

Aconcagua heeft hij het virus te pakken.

Aflevering 2: Rocco’s kip-confiscatie

“Toen kwam de Denali op mijn pad, met ruim 6000 meter de hoogste berg in Noord-Amerika en gelegen in het Wat voorafging:

onherbergzame Alaska. Met een vliegtuigje wordt je gedropt Op een gure herfstavond zit trainer-coach Hendrie Platjes te op de gletsjer en daarna sta je er alleen voor met je groep, er piekeren in het bouwval clubhuis van RC De Bøk Erin, een is geen basiskamp of iets dergelijks. Er zijn ook geen constructie met een unieke isolatie die maakt dat dragers dus ieder heeft een grote zware rugzak van 30 kilo weersomstandigheden binnen doorgaans slechter zijn dan en sleept ook nog eens een slee van 40 kilo voort gedurende buiten.

RC De Bøk Erin heeft alle wedstrijden onder leiding van drie weken.” Oefenen deed Wilco door op het strand met trainer-coach Hendrie Platjes verloren. Er moet iets een autoband achter zich aan te lopen. “De Denali, is één gebeuren, weet ook Hendrie. Maar wat? Hendrie, die grote yogawereld, je ziet alleen maar wit en degene voor je.

zichzelf beschouwt als een rugbytactisch meesterstrateeg, Je loopt in een soort cadans zeven tot acht uur per dag.”

maar bij anderen vooral bekend is als zestienvoudig Uiteindelijk komt de groep in een vreselijk noodweer clubkampioen braadworst eten, is ten einde raad. Dan vliegt terecht, waardoor ze twaalf dagen vastzitten op 4500 meter plotseling de deur van het bouwval clubhuis open. Een hoogte en de top niet halen. “De expeditieleider besliste om sinistere gestalte doemt op uit de duisternis.

terug te gaan. Maar het was wel een enorm welkome les, want zoiets zou me op later ook kunnen overkomen.”

“KIP”.

Bij terugkomst wil Wilco het zwarte gat ontlopen en besluit De stem rommelt

een klimmaatje te bellen die ook mee was op de Denali. Die als een denderend

had al plannen om Puncak Jaya (oftewel de rotsblok.

“Hee, Rocco”,

Carstenszpyramide) in Irian Jaya (Indonesië), de hoogste begroet Hendrie

berg van Oceanië te beklimmen. “Ik sloot me meteen aan.

zijn kolossale

In de moerassen, zes dagen om in het basiskamp te komen.

prop, en schuift

20 uur regen per dag, de zwaarste beproeving ook omdat je gelaten zijn KFC-bijna geen eten meer binnenhoudt. Het was een team van 12

bucket over de

internationale klimmers, waarvan vier de Everest hadden tafel in Rocco’s

beklommen. Toen ik die gasten zag, hun manier van richting. Het kip-klimmen, hun conditie, wist ik dat ik dat ook zou moeten confiscatie

kunnen. Ik dacht eerst dat kan ik nooit, maar nu dacht ik moment, dat hij wist dat zou komen, is daar. Zelfs de alleen, hoe krijg ik de financiering rond en kan ik wel twee Napoleon van de borrelplank vindt uiteindelijk zijn Bierloo.

en halve maand vakantie opnemen?”

Rocco’s reusachtige reukorgaan is in staat om de geur van een enkele kipnugget over meer dan 100 kilometer op te MOUNT EVEREST 2019

pikken. En eenmaal kip op het spoor, is Rocco lastig op andere gedachten te brengen.

De hele Everest expeditie neemt uiteindelijk 14 maanden in

“KIP”, signaleert Rocco feilloos, en passeert de beslag. De voorbereidingen, fondsen werven onder andere deuropening met de trage onverbiddelijkheid van een door lezingen geven en Ted Talks houden en een goed doel schuivende tektonische plaat. Splinterend komt een halve koppelen aan de expeditie. ‘Ik hoefde daar eigenlijk niet plank mee los uit de wand. Telkens als Rocco het bouwval lang over na te denken. Door mijn werk in Afrika kon dat clubhuis van RC De Bøk Erin binnenkomt of verlaat, maakt alleen maar Artsen zonder Grenzen zijn. Voor elke deze bijzondere vorm van erosie de deuropening wat wijder.

hoogtemeter die ik klom hoopte ik een euro op te halen, wat Als de grijpklauw van een hijskraan sluit Rocco’s hand zich me ook gelukt is.”

om de bucket, en met één vloeiende beweging verdwijnt de Het wordt de eerst keer dat Wilco in de ‘Zone des doods’ het gehele inhoud gefrituurd pluimvee in de ontzaglijke leegte gebied boven 8000 meter, zal komen dus dat vergt extra van zijn opengesperde muil.

voorbereiding en onder andere het meeslepen van de

“KIP”, rommelt Rocco content, en laat zich zakken op een benodigde zuurstofcilinders. De tochten naar het basiskamp met gewapend beton verstevigde tractorband, die als en de verderop gelegen kampen gaan goed, maar de rustplaats voor Rocco’s olifanteske fysiek in het bouwval uiteindelijke ‘sprong naar de top’ moet worden uitgesteld clubhuis is geplaatst, na een voorgeschiedenis van 13

vanwege het slechte weer, en dat terwijl er eigenlijk maar geplette stoelen, vier vermorzelde tafels, een dode wasbeer een paar weken per jaar zijn waarin het veilig is om de klim en een piano waaruit het fiere clublied van RC De Bøk Erin te wagen. Tijdens de Everest-expeditie komt Wilco in het nimmer meer zal klinken.

BaseCamp ook weer Cherie Silvera tegen die op dat Terwijl uit Rocco’s richting een snurkend geluid begint uit moment een documentaire draait over een klimmer die van te groeien tot de proporties van een heavy metal-concert, Everest wil af skiën, iets wat door het weer uiteindelijk niet piekert Hendrie verder over de sportieve toekomst van RC

doorgaat. Het weerzien is emotioneel op zo’n enorme De Bøk Erin.

hoogte en niet alleen door het zuurstofgebrek.

Opgeslokt door visoenen over verrassende line-out varianten Tijdens de laatste klim in de het donker naar de top ziet en spectaculaire backline-plays, ontgaat hem dat er iemand Wilco met zijn lamp een lichaam liggen, een diepgevroren binnenkomt. Iemand die het bord met de opstelling voor de lijk dat er waarschijnlijk al jaren ligt omdat naar beneden aankomende wedstrijd geïnteresseerd bestudeert. Iemand vervoeren te gevaarlijk is. Het herinnert nog maar eens aan wiens stem zich ten langen leste een weg baant door het de waanzijn eigenlijk van zo’n expeditie. Sowieso loopt geweld van Rocco’s hardrock-siësta: “Waarom wil je niet Wilco gevaar, zijn zuurstoffles lekt en hij krijgt al een tijd winnen?”

Jan-Julius Bokkepoot

aanzienlijk geholpen, want serieus... ze jaagden op vrouwen zijn waterfles niet open omdat de sluiting is bevroren. Als als een roedel wolven en ik moest zo mijn jongens aan deze uiteindelijk de zon opkomt en ze een uur later op het dak meisjes zien te slijten. Meestal met zinnetjes als ‘normaal is van de wereld staan, moet eigenlijk het gevaarlijkste nog hij niet zo dronken’ en ‘hij draagt zijn broek meestal niet om beginnen. Lang tijd om te genieten van het uitzicht is er niet zijn enkels’. En zo werd ik van vreemde eend in de bijt, door de enorme storm, de gevaarlijke afdaling wordt snel gewoon een van de andere eenden. Mijn inzet om een harde ingezet. Tijdens de afdaling begint Wilco het gebrek aan maar respectvolle wedstrijd te spelen met mijn teamgenoten, zuurstof te merken en loopt hij enkele uren hallucinerend de jongens in de andere shirts en de scheidsrechter, en erna naar beneden geholpen door zijn sherpa, maar hij heeft het zorgen voor een geweldige 3e helft. Of mijn rol te spelen als gehaald.

schouder om op uit te huilen omdat ‘jullie homo's weten wél wat je met emoties moet doen’ leverde niet alleen DROMEN, PLANNEN EN RUGBY NU?

bonuspunten op van mijn teamgenoten, het gaf me ook een diep inzicht in wat kameraadschap werkelijk betekent voor Terug in Nederland, doet hij een aantal mediaoptredens en een rugbyspeler.

beseft zich in het begin niet eens wat voor een enorme prestatie hij heeft geleverd. Sander Daems, met wie hij op De Kiwi (Tahi) en consorten (Joost, Kris, Matty, Weeman 8300 meter een tentje deelde verwoordt het als volgt: “De en Renaud) vormden een cirkel en zeiden: “Je bent nu één ervaring kan je eigenlijk met niemand delen. Wilco woont van ons, wat begrijp je daar niet aan?” Die woorden tegenwoordig dichtbij, als ik hem zie delen we dat moment.

veranderden mijn leven voorgoed. Want wat bleek, de enige Mannen kunnen intensieve momenten hebben zonder iets te die geloofde dat ik een 2e klas, slecht passende, 'te zeggen, kunnen urenlang klimmen en dan elkaar aankijken enthousiaste' buitenstaander was, was ik. En had ik en tranen in de ogen krijgen.” Ondertussen is Wilco alweer behoorlijk suffe vooroordelen over deze grote rugbyjongens.

bezig met de voorbereiding van zijn volgende doel: het De liefde en het respect voor dit spel op het veld heeft beklimmen van Mount Vinson op Antarctica. Ook hier gaat implicaties die veel, veel verder gaan dan alleen dat stukje weer een jaar voorbereiding in zitten voor hij in januari 2024

gras en modder. Het liet me inzien dat je respect krijgt als je de volgende van de ‘7 Summits’ kan afvinken. Wilco is respect geeft en bereid bent de ander te begrijpen. We naast zijn werk als Technologie Strateeg bij Vodafone Ziggo deelden overwinningen, nederlagen, bier, gelach en waren tegenwoordig ook gastspreker. Tijdens zijn spreekbeurten zelfs open over onze onzekerheden en heartaches.

voor bedrijven gaat het 75% over Everest en 25% over werk eigenlijk onder het motto, ‘je kan altijd meer dan je denkt’.

Kameraadschap hangt niet af van op wie je toevallig verliefd wordt, maar van hoe je probeert de beste persoon te zijn die Rugby volgt hij wel, zo geniet hij intens van de Six Nations je kunt zijn voor jezelf en voor je team. Zij zijn van jou dit jaar, maar hij komt te weinig op de club vindt hij zelf.

afhankelijk, net zoals jij van hen afhankelijk bent. Als je Net als klimmen heeft ook rugby zijn leven veranderd.

“

geeft, geeft rugby terug en verenigt iedereen om zo één te Voor allebei heb je individuele skills nodig, omdat je zijn. Deze rugbyspelers hebben me misschien zelfs een precies moet weten wat je doet op de plek waar je staat, je betere versie van de maatschappij laten zien, waar moet eigenlijk zelfvoorzienend zijn. Maar je kan niet in je eentje zo’n grote expeditie doen.

kameraadschap, respect, eerlijkheid en inclusiviteit uit het Je hebt klimmers nodig,

sherpa’s,

hart komen. Als de hele wereld zo zou zijn, zou het een een ervaren leider een kok enz. Net als bij rugby: betere plek zijn voor ons allemaal.

alleen als team kan je de wedstrijd winnen.

Ik kom door

Robert

het klimmen

en werk wat

Dit stuk werd onder de titel ‘Mijn intro in rugby’, voor het minder bij de

eerst gepubliceerd in 2012 ter gelegenheid van het 40-jarig club, maar als

bestaan van Rugby Club Bern, Zwitserland (hé, het is niet ik er ben krijg

vreemdgaan als je in een ander land woont).

ik altijd een

warm welkom

en voelt het als

een echt thuis.

Ze vragen ook

weleens om een keertje mee te doen met Gooi Fier of de veteranen, maar ik moet dat gewoon niet doen. Ik ken de limiet van mijn lichaam en ga er voor de volle 100% in, maar ben bang dat ik nu sneller een blessure oploop waardoor ik niet zou kunnen klimmen. Misschien dat ik later vrijwilligerswerk ga doen, als leraar of jeugdtrainer. Laat ik me voornemen dat ik wat vaker op de club kom als terug ben uit Antarctica want ik heb rugby in mijn hart. Ik heb de club ook naar de top van de wereld gedragen, want het logo van RC ’t Gooi staat op de vlag die ik op de Mount Everest bij me had.

Doedelzak

(1) Citaat uit Wilco’s boek ‘Mount Everest, onderweg

‘JE BENT NU ÉÉN VAN ONS’

naar de hemel’ uitgegeven bij uitgeverij Edicola in 2020. Een absolute aanrader dat al aan zijn vierde

“Ik denk dat je je schouders wel voor iets beters kunt druk toe is.

gebruiken dan er alleen maar in een bar mee te pronken”, (2) Je kan Wilco’s voorbereiding voor Mount Vinson blafte een kerel in een rugbyshirt in mijn rechteroor, in de volgen op https://www.grenzenaandetop.nl en ook hoop zijn boodschap over te brengen terwijl hij probeerde bijdrage aan zijn inzamelactie voor het goede doel over het knallende popdeuntje heen te schreeuwen. Het shirt dat deze keer het Antonie van Leeuwenhoek-had duidelijk effect, zij het niet het verwachtte effect.

ziekenhuis is.

De volgende zondag verscheen ik in het Amsterdamse Bos voor mijn eerste training. Na een zware zaterdagavond niet

direct het eerste waar je aan denkt. Maar omdat het een leuke groep jongens was dat een team van de grond TOET TOET

probeerde te krijgen, besloot ik om mee te doen. Vier jaar later en nadat we de meeste vriendschappelijke wedstrijden Wat op trip gebeurt, blijft op trip. Dat is een gouden regel in het park hadden gespeeld of in illustere plaatsen als New waar wij ons als rugbyers bij geboorte aan geconfirmeerd York, Londen, Dublin en Edinburgh, tijdens Bingham- of hebben. Toen de hoofdredacteur van dit blad mij dus vroeg Union Cups, eindigden we nog steeds elke keer als laatste.

of er nog iemand leuke tripverhalen had heb ik me Dus dacht ik dat het geen kwaad kon om 'wat hulp te halen'

beschaamd afzijdig gehouden. Nu is diezelfde bij een van de plaatselijke clubs. Een echte club. Een hoofdredacteur tamelijk dwingend dus op het gevaar af dat normale.

mijn club mij voor het leven zal verbannen doe ik hier dan toch maar mijn verhaal. Alle mogelijk herkenbare personen, Zie je, we waren behoorlijk

plaatsen, gebeurtenissen in dit verhaal berusten op louter high profile, met regelmatige

toeval. Advocaten worden met klem doorverwezen naar de lokale en nationale

hoofdredactie. De auteur wijst iedere verantwoordelijkheid televisieverslaggeving.

van de hand.

Helaas niet voor onze punten

op het veld, maar voor het

We gingen met veertig man naar Bristol. Verzamelen in de stereotype dat we

kroeg van een van de clubleden, met de bus naar Hoek van doorbraken. Jongens zoals

Holland, stukje met de boot en dan nog een pokkenend met wij worden verondersteld goed te zijn in het inrichten van dezelfde bus naar Bristol, want die bus ging mee op de boot.

huizen, het ontwerpen van dure couturejurken, Volgens mij bestond de Europese Unie nog niet eens, want bloemschikken en kunstschaatsen (wat we natuurlijk beter er was nog paspoortcontrole voordat we de boot opgingen.

kunnen dan wie ook). De door voetbalmentaliteit Maar dat kon ook verzonnen zijn om het verhaal te gedomineerde sportmedia zagen zich duidelijk romantiseren. Hoe dan ook, we stonden in een rij toen de geconfronteerd met een vreemde eend in de bijt: homo's die club oudste voor het eerst op zijn toeter blies. Nu moet je rugby spelen? Na de fusie van ons LowLanders team met weten dat we vooraf, in die kroeg voordat we vertrokken, de ARC, ben ik van team gewisseld om mezelf te verbeteren in cluboudste een toeter in de handen hadden gedrukt. Als hij het spel. Omdat ik op 7-jarige leeftijd nog niet was gedurende de trip drie keer zou claxonneren moest iedereen begonnen met rugby, bleek dat nog een hele uitdaging. Maar met zijn handen en voeten van de grond. De laatste moest hé, na een paar blauwe ogen, gekneusde pinkjes en duimen, vijf gulden (zo oud zijn we) deponeren in de pot. Je moest gescheurde bekkenverbinding en permanente afdrukken van goed opletten want als je met twee keer toeteren op je rug noppen hier en daar, genoot ik echt van mijn leven op de ging liggen moest je ook dokken. Het ging om drie keer.

tweede rij.

AAC bij

Ik zong nu ondeugende liedjes, dronk bier in plaats van Gin-Bristol

Tonic, zag meer naakte mannen in één Tourweekend dan in RFC

mijn hele pre-rugbyleven bij elkaar en verdomme, ik kon zelfs alle andere jongens van het dak van de tourbus schoppen tijdens het liedje ‘There's only one poof on the Bij de

roof’. Eerlijk gezegd, het fysieke gedeelte bleek het douane

eenvoudigst. Het moeilijke deel was dat ik moest vechten vlak

tegen mijn eigen stomme vooroordelen dat ik zou worden voor de

gezien als een tweederangsburger in de ARC-boot was

rugbybroederschap. In plaats daarvan verzekerden de het tot

grootste Kiwi en de beste spelers van het 1e team me dat ik verbazing van de overige passagiers dus voor het eerst raak; een coole kerel was omdat ik gewoon van het spel hield, de veertig ruggers als omgevallen kakkerlakken op hun rug.

club op mijn manier steunde (barman die weer muziek en Dat ging zo vijf dagen door. Tot zelfs de kick-off van de Engelse pies op het menu zette) en de beste brother reserves tegen de ouwe lullen van Bristol FC. Bij het probeerde te zijn die ik kon zijn.

beginsignaal van de totaal verbouwereerde scheidsrechter En natuurlijk... omdat ik ze aan mooie vrouwen kon lagen plotseling op signaal van de cluboudste, vijftien koppelen! Nu ik erover nadenk, heeft dat misschien Hollanders op hun rug met handen en voeten van de grond.

Afgezien van het constant op de rug moeten liggen omdat de cluboudste er wel erg veel lol in kreeg, had de overtocht per boot nog wel iets bijzonders. De een-na cluboudste had op die boot namelijk een automaat ontdekt waar je spannende dameslingerie uit kon halen. Voor een of twee gulden had hij daar een leuke see-through slip uit getoverd waarmee hij

gedurende de rest van de reis goede sier maakte als SPELER PASPOORT

haarnetje. Laten we deze een-na cluboudste X noemen.

Privacy boven alles.

Naam: Robert Plaizier.

We speelden onze wedstrijdjes, lagen regelmatig op onze Leeftijd: 49 Jaar.

rug, dronken een drankje en converseerden over de Engelse Clubs: RC Sneek, RC Dwingeloo, RC The Big Stones. Later cultuur. Kortom; een doorsnee trip. Tot op dag vier. Aan het trainer bij RC Groningen en RC The Black Panthers.

ontbijt ontbrak X! We waren de avond ervoor een slokje Positie: Tweede en Derde Rij, meest op de flank. Nu coach wezen drinken in een stripbar in Bristol en wisten dat X vrij van RC Sneek.

makkelijk contacten legde, dus maakten we ons niet heel veel zorgen. We verloren weer een wedstrijdje op dag vier en aan het einde van de dag werd X door de politie keurig teruggebracht naar het hotel. Hij was een nachtje blijven slapen in de cel. Niet omdat hij iets gesloopt had, gewelddadig was geweest tegen een Bobby of The Queen in het openbaar beledigd had. Welnee, in die striptent was hij op toilet in slaap gevallen. Toen de tent al gesloten was, werd hij wakker, was gaan rommelen aan de deuren en had zo het alarm geactiveerd. De politie trof een wat verwarde man aan met zijn broek op zijn enkels en see-through slip waar een en ander uitpuilde. Dat vonden ze gek. Rare jongens die Britten.

Hopeloos of Laveloos

Bier, Bloed & Modder wil rond het WK iets speciaals doen, een prachtige en unieke, dubbelzijdige kleuren uithaalposter, maar daar zijn wel wat extra centjes voor nodig.

TATTOO PASPOORT

Wanneer: 1992.

Artiest: Henk Schiffmacher, Tattoo Hanky Panky in Amsterdam.

Ontwerp: De rugbybal is ‘freehand’ gezet, de drankduivel is geleend van de band ‘Tankard’ waar ik toen veel naar luisterde.

Waarom: Mijn tattoo is waar het de meeste weken om draait. Rugby spelen met daarna een drankje en luisteren naar hardrock.

Bijzonder detail: Vooraf een korte discussie met Henk over de uitvoering van de bal. Ik wilde geen veter, maar Henk wel want anders werd het een rare eivorm. Ik heb Henk Wij zijn daarom op zoek naar acht bedrijven, maar zijn gang laten gaan.

clubs of personen die voor € 50,- hun logo of Voor een kleurenfoto kijk op de FB-pagina van The Odd-naam op de poster krijgen, 20 exemplaren van Balls.

het WK-nummer én bovendien een kwart kolom voor jouw boodschap.

Heb jij zelf een bijzondere, rugbygerelateerde tattoo, of ken Heb je interesse, neem dan voor 1 augustus je iemand die dat heeft? Neem dan contact op met ons via contact op met Sjaanèdt: bbmfanzine@gmail.com BBMfanzine@gmail.com.

Clubcaptains en de datum waarin zij de eer hadden.

De PRIJ Z EN KAST

Een prachtstukje om met eer te dragen. De Clubcaptain dient tijdens alle sociale gelegenheden, wedstrijden en In deze rubriek staat telkens een trofee in de schijnwerpers.

toernooitjes het schild mee te nemen, en om te hebben. Een Dat kan nationaal, internationaal of gewoon regionaal zijn stukje trots.

zolang er maar Nederlandse teams om spelen. Heb je een suggestie? Stuur maar door aan ons e-mailadres.

DE PRIJZENKIST

Bij een bijzondere club behoort natuurlijk een aparte trofee, beker of schaal echter die is in de sociëteit van de Delftsch Studenten Corps, het ‘clubhuis’ van DSR-C, nauwelijks te vinden. Als ondervereniging van het DSC heeft de Delftsche Studenten Rugby-Club slechts één kast waarin haar eigendommen bewaard kunnen worden. Als oudste rugby-Na Henk de Vries mocht Rutger Gerrits de rol van de club, voor degenen die de laatste 105 jaar onder een steen Clubcaptain op zich nemen. Rutger heeft zich jaren hebben gelegen, opgericht in 1918, wonnen zij inmiddels onverslaanbaar ingezet als captain voor het Vierde Team een flink aantal bekers en trofeeën. Dusdanig veel dat op een van Groningen, week in week uit spelers op de been krijgen gegeven moment de kast vol was. Dit leidde destijds tot een en (vaak) met te weinig man toch naar de uitwedstrijden toe dilemma. Een grotere kast was geen optie want de andere gaan. En, na verslagen worden toch iedereen met een goed ruimtes waren al verdeeld over de overige subverenigingen gevoel naar huis krijgen, want er gingen ook dingen goed.

van het DSC. Delft zou Delft niet zijn als zij niet met een Naast de captainrol, weet Rutger nieuwe spelers en leden praktische oplossing zouden komen. Want, als de kast niet ook altijd een warm welkom (en een koud biertje) te geven groter kan... dan moeten de bekers kleiner. En zo is de en de aanwas zich volledig welkom te laten voelen binnen traditie van het platstampen van hun prijzen ontstaan. Een de club. Clubgevoel en liefde komt naar voren in elke platte beker neemt immers een stuk minder ruimte in beslag.

klasse.

Elke nieuwe beker wordt tijdens Ereledenvergaderingen, Ondertussen

ALV’s of gewoon ter plekke aangeboden waarna deze heeft

vervolgens op traditionele wijze met een roodzwarte moker, Jeanette

een paar bordeelsluipers of gewoon met de al dan niet Toxopeus

bemodderde rugbyschoen platgeslagen of gestampt om (ook wel

vervolgens toe te voegen aan de collectie.

Tox) de titel

Het enige nadeel aan deze traditie is dat er voor wisselbekers mogen

ook gezorgd moet worden dat deze ‘wat minder ruimte in overnemen

beslag nemen’. Dit leidt weleens tot scheve gezichten bij een aan het begin

volgende editie van het desbetreffende toernooi. Een mooi van het

voorbeeld wat te binnen schiet is de Henri van Booven-seizoen. De

beker voor de winnaar van de Bekercompetitie. DSR-C won wens was dat

die in 2016 en de Bond dacht de studenten te slim af te zijn, de volgende

want die beker is eigenlijk een schaal en die kan niet platter.

Clubcaptain

Nou, die kon zeker wel platter.

een lange

geschiedenis bij de club heeft, iemand die uitermate geschikt Zo’n tien jaar geleden

is om de normen en waarden, maar vooral ook de tradities viel de kist uit elkaar.

van de club in ere te houden. Graag wou het bestuur ook een Erger nog, de

vrouw aanwijzen, voor een stukje afwisseling en cohesie platgestampte trofeeën

binnen de club. En dan is natuurlijk Lady Bears veteraan bleken later verdwenen

Tox de juiste keuze. Tox is al jaren actief binnen de club en te zijn. Kwade tongen

heeft bijna elke rol wel op zich genomen, van trainer tot aan beweren dat een ander

triporganisator. Tox neemt dan ook met volle trots de titel dispuut de relikwieën

op zich.

gestolen zou hebben en

omgesmolten. Huidig

Op deze manier is er een traditie aan het groeien, dat president Luuk

gepaard gaat met een schild op de borst en een stukje trots d’Ancona beloofde bij

op je club. De traditie wordt warm gehouden om te zorgen deze aan de redactie van

dat de vele (andere) tradities, liederen en verhalen binnen de Bier, Bloed & Modder dat hij voor een nieuwe kist zal club hoog blijven staan. Iets waar we binnen onze zorgen. Op de foto zorgt Hein Brat op vakkundige wijze dat sport(cultuur) niet genoeg van kunnen krijgen natuurlijk.

een trofee wat minder ruimte inneemt tijdens de Haagsche Kap’tein Aardbei

Rugby Dagen bij RC Delft in 2018.

Doedelzak

Met dank aan Henk de Vries, Sietse Manning en Ben de Vrede

CLUB EN CULTUURBEWAKER:

A TIGHT FIT FRONT ROW

DE CLUBCAPTAIN VAN RC GRONINGEN

Zoals iedereen weet, elke rugbyer behoort dat in ieder geval Elke club heeft er wel een. Ja, je weet precies wie ik bedoel, te weten, gelet op de aard van het spel, begint elk succes met het komt gelijk in je op. Die ene man die er altijd bij is, elke Tight Fit. Ik was in 1991 aan mijn tweede overeenkomst als training zich even laat zien. Die vrouw die op de socials trainer-coach voor een termijn van twee seizoenen met The altijd de mooiste verhalen te vertellen heeft. Of die oude rot Rams RFC uit Apeldoorn begonnen. In datzelfde jaar was ik die elke wedstrijd en training naast het veld staat, weer of eveneens met Soule - Original Rugby Wear van start geen weer. Een cultuurbewaker, een verhalenverteller, gegaan.

iemand met een groot hart voor de club en de club een stukje Voor de klasse waarin de Rams in die tijd speelde kreeg ik mooier maakt.

het privilege te mogen gaan werken met een uitzonderlijke Cultuur is een ontzettend groot en belangrijk deel van rugby Eerste Rij. Drie mannen, die elk voor zich uit bijzonder hout (of uberhaüpt van verenigingen of mensen). En cultuur waren gesneden. Michel Zwaan, Loose Head, speelde voor bestaat bij de gratie van het gebruik. Wanneer gebruiken niet Nederland Onder 18, student geneeskunde aan de VU, Hans meer worden gebezigd, of wanneer fysieke kenmerken van Egels, een harde werker op de steigers in de hoogbouw (ook de cultuur niet meer zichtbaar worden tentoongesteld, dan in Apeldoorn was men tot het inzicht gekomen om in de verandert de cultuur of sterft deze zelfs helemaal uit. Alle hoogte te gaan bouwen) en Hans Beekman, Tight Head.

tradities, alle liederen, alle verhalen en alle clubkleuren Speelde o.a. bij Chichester, Worthing en voor Nederland dienen actief in ere gehouden te worden. Daar moet iemand Onder 18, zoon uit een Apeldoornse ondernemersfamilie die het voortouw in nemen, en daar is het idee van de zo slim was dat hij al heel jong begreep dat-ie juist dát nooit Clubcaptain van rugbyclub Groningen uit ontstaan.

moest laten merken. Dat zag je terug in zijn spel. Drie mannen die ervan genoten om zondags de tegenstander De Clubcaptain van de mooiste club van het noorden, is vliegles te geven. Hetgeen uiteraard verboden was – een iemand die zich betrokken bij de club voelt, een groot hart penalty tegen, zo rond de tien meter, op de helft van de hiervoor heeft en midden in de club staat. Deze titel wordt tegenstander kon zelden echt kwaad - doch meestal waren ieder jaar symbolisch overgedragen aan een nieuwe daarna de verhoudingen in de scrum duidelijk en was de clubcaptain, voor het nieuwe seizoen. Zijn of haar rol is het toon gezet. Het was een mooi team, met grootse daden. Tot koesteren en het voeden van de club en haar cultuur.

zover de achtergrond, de info zeg maar, over de drie mannen in de Tight Fit Front Row-jersey op de foto.

De eerste Clubcaptain van Rugbyclub Groningen kon dan ook maar een iemand zijn. Henk de Vries, een logische vervolgstap voor de rol en de perfecte bannerdrager. Henk de Vries is een welbekende naam binnen rugbyend Nederland, en een oude rot die ontzettend veel van de clubcultuur van Groningen kent, en mede heeft gevormd.

Iemand die goed kan voorgaan in een lied, die kan spreken op een manier waardoor anderen luisteren, het rugby en clubhart op de juiste plek heeft. Een man die na een paar biertjes een traantje kan wegpinken van ontroering wanneer een groep jonge honden een mooi lied voordraagt of een stunt uithaalt, maar ook natuurlijk graag zelf zich daarmee bezighoudt. Iemand die vol enthousiasme paraat staat om een wedstrijd voorspelling te geven bij RC Sneek in wat daar omgedoopt is tot de SNEPMA. Wat prachtig dat ze in Friesland ook zo’n eregast hebben mogen verwelkomen.

Henk de

Hans Beekman, Hans Egels en Michel Zwaan Vries en

Rutger

We waren volgens mij nog maar nauwelijks terug van een Gerrits

geweldige tour met het team in de herfst van ’92, spelers, begeleiding en een enkele fan, naar York en omstreken. We Henk de

speelden wedstrijden tegen Hartlepool Rovers, Halifax Vries bracht

Vandals en West Park Bramhope en kregen een training gelijk een

onder auspiciën van de RFU op het Universiteit-aanvulling

sportcomplex toen Hans Beekman met het voorstel kwam aan de rol

om met een klein ploegje naar de eerste editie van de World met zich

Cup Sevens series te gaan. ‘Wie gaat er mee naar mee,

Schotland? Naar de World Cup Sevens. Nederland speelt namelijk de

ook!’ dropte hij de vraag in de kleedkamer. ‘Op Clubcaptain-Murrayfield!’ Het leverde vier gegadigden op: Hans ketting. Een

Beekman zelf, Michel Zwaan, Hans Egels, de complete prachtig stukjes smeedwerk met het embleem van de eerste rij van de Rams van dat seizoen, en ikzelf. Er werd rugbyclub vol in het beeld en achterop de namen van de gespaard, een B&B gezocht en een overtocht geboekt.

Op zeker moment kreeg ik een belletje van Hans Beekman: gespot en die gebruikt in hun leader bij elke aankondiging

‘H-P. wat denk jij, is het mogelijk om bij jouw shirtfabrikant van een nieuwe uitzending.

een driepersoonsshirt te laten maken?’ Ik wist niet wat ik zeggen moest. Eén shirt voor 3 personen? Waarom in In de poulewedsstrijden kwam Nederland uit tegen Nieuw-vredesnaam? En, wie moesten erin? Met welk doel? ‘Ik weet Zeeland. Nederland kwam al in de eerste minuut voor met 7-het niet Hans. Ik zal het in Engeland moeten vragen.

0. Uitbundig gejuich van 3 mannen in een shirt in de kleuren Waarvoor moet het dienen en wie moeten dat gaan dragen?

van Nederland leverde prachtige plaatjes. Wij hebben zelf En wanneer? En, hoe moet dat eruit komen te zien? En wie geen andere foto dan de foto zoals hiervoor, deze is moet dat gaan betalen?’ Hans had overal altijd oplossingen genomen op het veld van de Rams in Apeldoorn. Dat zit zo.

voor. ‘Waarvoor het moet dienen? Nou dat lijkt mij Zelf fotografeerde ik gerantsoeneerd. Ik had een camera duidelijk. Reclame voor je Soule, Original Rugby Gear. Een geleend. ‘Ik heb er vast een filmpje voor je ingedaan’, werd uitgelezen kans voor jou en voor ASK (Action Shirts by mij verzekerd door een goede vriend: 36 opnames. Nadat het Knitcraft, de fabrikant van de shirts van Soule).’ Hier had toernooi was afgelopen en Engeland in de finale Australië Hans wel gelijk in, ik kon wel wat publiciteit gebruiken. ‘En met 21-17 had verslagen, stroomde het stadion leeg. Wij wie, stel je voor dat erin moeten gaan lopen? En waar?’

bleven rustig zitten. In de dagen van het toernooi raakten we een beetje aan de praat met een aardige steward. Toen we

‘We gaan toch naar Edinburgh, naar de World Cup Sevens.

hem op zeker moment vroegen of we op het veld mochten Jij gaat toch met een eerste rij op reis! Egels, Michel Zwaan om een foto te maken, verontschuldigde hij zich: ‘Nee dat en ik gaan daar met dat shirt het hele weekend in gaat helaas niet lukken.’ Bij het leeglopen van het stadion rondlopen.’

had hij mij een seintje gegeven. Blijven zitten, dan laat ik jullie zo het veld op voor een paar foto’s. Maar wel snel zijn.

Overleg met Engeland. Daar moesten ze wel lachen om die We hebben foto’s gemaakt. Drie of vier, snel voordat we idioten uit Holland. Maar ze wilden wel meedoen. Ook met door een andere steward weer werden weggejaagd.

de financiering. Zij de helft van de kosten en de productie en Thuisnaar de fotowinkel waarvan we het toestel hadden ik alle overige kosten. Akkoord, dat gaan we doen. Het werd mogen lenen. Er had nooit een filmpje ingezeten. Gelukkig een geblokt shirt: rood, wit, blauw en oranje. Uitgevoerd hebben we nu deze foto nog en de herinneringen aan een met drie kragen, drie halsopeningen, de middelste wat geweldig weekeinde in Edinburgh.

groter, en twee mouwen. Bedrukt ASK all over! David Green, CEO van Knitcraft LTD in Countesthorpe (fabrikant HP van Heusden

van alle Soule rugby gear) zou het shirt opsturen naar het adres van onze verblijfplaats in Edinburgh. We reisden in (Naschrift redactie:

mijn pas aangeschafte bruine Mercedes230TD occasion de hardnekkige

(170.000 km op de teller) waarmee ik nog ruim 10 jaar lang geruchten dat de

overal in het land naar rugbyclubs zou reizen. Met de driekoppige ridder

nachtboot van IJmuiden naar Newcastle en op 15 april uit Monty Python

kwamen we aan in Edinburgh. De auto gestald en na een and the Holy Grail

warm welkom in een fantastische Bed&Breakfast in is gemodelleerd

Northamptonstreet was het tijd om het shirt aller shirts uit te naar de Rams front

gaan pakken en te gaan passen.

row berusten op

onwaarheden)

Drie dagen lang zijn wij ermee door de straten van

“We’ll kill him first and then have tea and biscuits.”

Edinburgh gegaan op weg naar het stadion. Dat was best een

“Yes”

stukkie lopen, wat natuurlijk dagelijks steeds meer bekijks

“Oh, not biscuits.”

begon op te leveren. Waar we ook kwamen of gingen, overal wilde men met deze Eerste Rij op de foto. Fiji-mannen die vroegen: “Mag ik een foto maken met mijn vrouw erbij?”

Schotse vrouwen die vroegen: “Mag ik een foto maken met mijn zoon erbij?” Fransen, Nederlanders, die ons vaak al Helaas ontkomen wij

herkende, kortom iedereen wilde wel op de foto. Britten, ook niet aan de immer

Ieren, Australiërs en Nieuw-Zeelanders. Samen in de kroeg.

Hans de Hooker zonder mouwen kon alleen drinken wat stijgende kosten van

hem gevoerd werd. Moest er een pissen, moest de hele postzegels, papier en

eerste rij naar de WC. Dat soort ongein en dan drie dagen lang. Ook de BBC had hun oog op de Hollandse Tight Fit stroom. Daarom worden

Front Row laten vallen. Daar kwamen we achter toen we na per 1 maart de volgende

afloop van de finaledag voor Murrayfield een taxi tarieven gehanteerd;

aanhielden. Bij het instappen (Beekman, Egels en Zwaan schoven nu uiteraard geroutineerd op de achterbank zonder Individueel abonnement 4 nr’s € 12,-

het shirt uit te trekken; dat hadden ze al drie dagen zo gedaan) draaide de taxichauffeur zich om en vroeg: “Do you 5 Stuks 4 x per jaar € 37,50

guys know you are famous? You are on BBC Sports every 10 Stuks 4 x per jaar € 55,-

day.” Wat bleek? De BBC had de Tight Fit Front Row ook Abonnement buitenland € 17,50